هر چه قدر فکر می کنم، نمی توانم ارتباط بین روز قدس و عدم دسترسی به صندوق ایمیل در شبکه یاهو و جمیل را پیدا کنم. نمی دانم مسئولان این امر، چرا با فرارسیدن ایامی خاص، دست به این اقدامات می زنند. آیا براستی اقداماتی از این دست می تواند حلال مشکلات ما باشد. انجام چنین اقداماتی آیا غیر از بی اعتمادی به مسئولان، نتیجه دیگری در برخواهد داشت.

چرا مسئولان فرهنگی ما، به جای فراهم کردن بستری مناسب برای تقابل رسانه ای با هجمه فرهنگ غرب، همیشه در حال پاک کردن صورت مسئله هستند. چرا ما باید همیشه فاقد یک الگوی ملی و قوی باشیم.

به طور مثال همان طور که می دانید، کمپانی های بزرگ غربی مانند یاهو و گوگل، با فراهم کردن امکانات متنوع و رایگان خود، آن قدر در بحث رسانی جهان قوی شده اند که امروزه از خود ما برعلیه خودمان استفاده می کنند. چرا ما نباید در این زمینه، الگویی داشته باشیم. الگویی که بتواند کاربران ایرانی را راضی نگه دارد. به واقع چرا ما همیشه تنها به فکر پاک کردن صورت مسائل هستیم.

چه ارگانی، چه سازمانی و یا چه شخصی مسئول سرسامان دادن به این امور است. براستی از چه کسی باید این سوالات را پرسید. از چه کسی باید جواب این سوالات را جویا شد.

آن چه را که متاسفانه این روزها شاهد آن هستیم، در واقع یکه تازی همه جانبه غرب در امر رسانه ای جهان است. از یک سو، انواع شبکه های ماهواره ای، هر کدام در حیطه برنامه سازی و سیاست کاری خود با نقشه ای از پیش طراحی شده، همه جور فرهنگ، سنت، دین، مذهب و ... به من و تو می شناسانند و هر نوع حقیقتی را باطل و هر باطلی را به حقیقت تبدیل می کنند. ظهور رسانه های مانند فارسی وان و ... نمونه هایی از اینها هستند. در بحث مجازی نیز، همان طوری گفتم، نداشتن الگو و قالب وطنی و تنها تمرکز مسئولان در بحث اعمال محدودیت، وضعیت ما را به اینجا رسانده است.

مثال های زیادی در باب رسانه ای می توان برشمرد. به طور مثال بعد از راه اندازی فیس بوک و روانه شدن سیل عظیم کاربران وطنی به این شبکه اجتماعی، شاهد فیلتر شدن آن در زمان انتخابات ریاست جمهوری بودیم. (البته اعمال فیلترینگ صحیح در جای خودش لازم و ضروریست)، سوال من اینجاست، چرا به جای فیلترینگ و اعمال محدودیت، نیامده ایم و یک شبکه اجتماعی ملی و وطنی قوی ایجاد کنیم. آیا به واقع اعمال فیلترینگ می تواند نتیجه ای قابل توجه داشته باشد. البته من این گونه فکر نمی کنم و حداقل در این رابطه اطمینان دارم که کاربران فیس بوک با انواع راه های عبور از فیلتر، با این شبکه در ارتباط هستند.

خلاصه کلام ...

امروز من به عنوان «یک جوان» ایرانی در برابر هجوم الگوهای غربی به شکل (ماهواره، اینترنت، سریال و فیلم های خارجی که در بازار به وفور یافت می شود و ...) قرار گرفته ام. تزلزل مسئولان و نبود الگویی ایرانی و اسلامی همه ما جوانان ایرانی را به آرامی به نیستی خواهد برد.

آتش تو مولا ز جانم شرر می کشد ... کبوتر قلبم به سوی تو پر می کشد. علی علی حیدر ... علی جان مدد (زمان: ۸:۴۷، حجم فایل: ۱/۵۰ مگابایت) روایت شب ۱۹ رمضان سال ۴۰ هجری

دانلود

با توجه به اینکه از شرکت ندا گستر صبا «همان صبانت خودمان» سرویس اینترنت گرفته ام، به واسطه شارژ اکانت، هراز گاهی به وب سایت این شرکت به آدرس sabanet.ir مراجعه می کنم، البته بماند که هر بار که از طریق این سایت اقدام به شارژ اکانتم می کنم با توجه به مشکل دار بودن سرویس پرداخت آنلاین این وب سایت، مجبور می شود، به صورت دستی با زنگ زدن به دوستان، هزینه شارژ اکانت را به بانک واریز کنم و بعد فیش را همراه با شماره تلفن به شماره تلفکس صبانت ارسال کنم.

هر بار که به وب سایت این شرکت سر زده ام، در صفحه اصلی آن، تبلیغات مشکوکی به مناسبت های مختلف گذاشته می شود. در آخرین تبلیغ که هم اینک در این وب سایت قابل مشاهده است، نوشته شده در راستای حمایت از حقوق مصرف کننده ... جشنوراه تابستانی صبانت ... ۱۰۰۰ مگابایت فقط ۳۵۰۰ تومان و نکته ای که قابل توجه است، در انتهای این تبلیغ تصویری نوشته شده «در سراسر کشور»

درنتیجه آن طوری که از نوشته های به کار رفته در این تبلیغ برداشت می شود، این است که در جشنواره تابستانی صبانت ۱۰۰۰ مگابایت استفاده از اینترنت به مبلغ ۳۵۰۰ تومان در سراسر ایران قابل خرید و استفاده است.

دیروز که به واسطه شارژ اکانت، به این وب سایت سری زدم، با این تبلیغ روبرو شدم و برای اطلاعات بیشتر و خرید این بسته ۱۰۰۰ مگابایتی به نمایندگی شرکت صبانت در قزوین تماس گرفتم. مسئولان پشتیبانی، جواب قانع کننده این در این رابطه به من ندادند و سرانجام مجبور شدم با مدیریت ارتباط برقرار نمایم.

نکته ی بسیار جالب، این بود که مدیریت محترم، طوری این بسته را برای من توضیح داد که مبلغ ۳۵۰۰ تومان را به ۱۴ هزار و خورده ای تبدیل کرد. ایشان می گفت: منظور از آن تبلیغ این است که شما ۱۰۰۰ مگابایت را در مدت سه ماه خریداری میکنی و به ازای هر ماه مبلغ ۳۵۰۰ تومان پرداخت خواهی کرد. جمع مبلغ ۳ ماه استفاده از ۱۰۰۰ مگابایت میشود ۱۰۵۰۰ تومان. این مبلغ بعلاوه هزینه مخابرات و مالیات، جمعا ۱۴ هزاره و خورده ای خواهد شد.

حالا شما قضاوت کنید ... اول اینکه از این تبلیغ که تصویر آن را هم اینجا گذاشته ام، چه برداشت می کنیم؟ ثانیا چگونه مبلغ ۳۵۰۰ تومان با توجه به توضیحات آقای مدیر به ۱۴ هزار و خورده ای تبدیل می شود؟

تقریبا مدت زمان زیادیست، نمی دانم ... شاید چند ماه و شاید چند سال ... ما دیگر به این وضعیت عادت کرده ایم. البته تمامی ساکنین حوالی منطقه ولیعصر، از این وضعیت به شدت ناراحت هستند. این مشکل هم مانند صدها مشکل این شهر، دیگر به یک عادت همیشگی برای مردم تبدیل شده است.

ماجرا از آنجا شروع می شود که کارمندان محترم شهرداری قزوین که وظیفه جمع آوری زباله های منطقه ولیعصر را برعهده دارند، بعد از جمع آوری زباله های این منطقه، آن را به جای منتقل کردن به محلی در خارج از شهر، به فضای باز و باغ های انتهای منطقه ولیعصر که به (میدان مینودر) فلکه غریب کش منتهی می شود، برده و آن را آتش می زنند. نکته تاسف بار این مسئله، تنها به اینجا ختم نمی شود، بلکه متاسفانه بعد از آتش زدن زباله ها، بوی بسیار بدی منطقه ولیعصر و حوالی آن را در بر می گیرد. البته نمی دانم شما چه قدر با چرخه سوزاندن زباله آشنا هستید. معمولا زباله های شهری در مکانی دور از محل سکونت، دفن می شوند. البته تازگی، در کوره های مخصوص زباله ها را می سوزانند. اما این کار خلاف عرف پیمانکار مسئول در سوزاندن زباله ها در محیط شهری، علاوه بر بوی بسیار ناراحت کننده، به دلیل تولید گازهای سمی، بسیار خطرناک و زیان بار برای سلامتی مردمی است که در این منطقه از شهر قزوین، زندگی می کنند.

معمولا این شبها که به واسطه ماه رمضان، سحر از خواب بیدار می شویم، به جای نسیم خوشبو سحرهای این ماه، جاتان خالی بوی زباله های سوخته به مشام ما می رسد. بنده به واسطه آشنایی که یکی از بستگان با مسئول محترم پیمانکار جمع آوری زباله های شهری منطقه ولیعصر داشت. چندین بار این تذکر را به این دوست عزیز داده ایم، اما متاسفانه با توجه به قول های مکرری که ایشان تا به حال داده است، اما هنوز این وضعیت پابرجاست.

اهالی خانه پیشنهاد دادند که شما هم اگر برایت این وضعیت عادی نشده، در وبلاگت این موضوع را بازتاب بده، تا شاید در فضای مجازی، مسئولی، عضو شورای شهری و یا ... از این مشکل باخبر شد و فکری برای رفع آن کرد.

مسئول محترم ... اگر این مطلب را می خوانی ... تو را جان همین مردم شهر ... یه کاری بکن.